Verveeld

Verveeld sta ik in Amersfoort te wachten op mijn vader, Ad van Duijzelaer. Het is een mooie zondag, mijn vriendinnen zijn naar zee en ik moet werken.
Als de auto aan komt rijden zie ik dat Gerard en Joy er ook al in zitten.
Gerard van Duijzelaer is mijn broer, ik mag hem wel, maar hij is nogal dom. Zijn vrouw Joy vind ik irritant. Een echte roddeltante. Als ze eenmaal aan staat, stopt ze niet meer. Ik ben liever stil en zucht even voor ik met tegenzin in de auto stap. Ze begroeten me alledrie en ik mompel wat terug.
Daarna haalt papa ook Peter van Duijzelaer op, zijn tweelingbroer. Oom Peter mag niet rijden omdat hij nogal eens te diep in het glaasje kijkt.
Als hij instapt ruik ik dat hij al gedronken heeft. Gatverdamme dat stinkt echt zo vroeg op de morgen. Snel doe ik het raampje ietsje open.

 

 

Zwart zaad

We zijn compleet en rijden richting Nijmegen. Vandaag ontvangen we de Lions uit Leusden op Buitenplaats Oosterhout, ons familiebezit.

Financieel staan we er slecht voor, de kosten voor onderhoud zijn ongelooflijk. En zo handig is Gerard als klusjesman nu ook weer niet. Papa zou het liefst alleen gasten ontvangen van onze eigen stand. Hij mag beslissen, want hij is de oudste, al is hij maar 5 minuten eerder geboren dan oom Peter. Dit staat oom Peter niet aan, ze maker er voordurend ruzie over. 

Ik speel uit verveling wat met de lijnen van mijn tatoeage. Met mijn pink probeer ik de lijnen te volgen. Als papa remt, schiet ik uit en ben ik af.
De anderen praten wat over gastvrij zijn in de horeca, over klussen die gedaan moeten worden en geldproblemen maar ik luister niet echt. Ik laat mijn tatoeages met rust en sluit mijn ogen.
Als papa ineens naast me staat, schrik ik wakker van zijn stem. Die stomme elektrische deuren hoor je niet. "Wakker worden Annemiek, we zijn er." Ons landhuis op buitenplaats Oosterhout ken ik op mijn duimpje. Al zoveel uren heb ik hier moeten werken. Dat heb je met een familiebedrijf. Iedereen moet meedoen.

 

Even liggen

Oom Peter, die jachtopziener is, zie ik al stilletjes het bos in trekken. Alsof hij mag jagen….. In werkelijkheid is zijn vergunning al lang ingenomen en heeft hij alleen een luchtbuks.
Het wordt zo langzaamaan al bloedheet. Met moeite sleep ik mijzelf de auto uit en loop de trap op naar de slaapkamer. Hier kan ik stiekem nog even liggen.
Ik hoor dat Krijn van Duijzelaer er al is, de veel jongere broer van mijn vader. Ze hebben het over vroeger, lekker belangrijk.
Zijn vrouw, tante Manon, en Joy beginnen gelijk alles voor de catering te regelen. Ik hoor ze met borden en kopjes slepen, waarschijnlijk hebben we een high tea. Als ze mij vinden moet ik helpen, ik hou mij stil en blijf lekker liggen.

Ineens komt Gerard zonder kloppen de kamer binnen stormen. Lekker stom, ik had ook naakt kunnen zijn. "Ze komen er aan", zegt hij "papa en Joy halen ze op bij de poort. Kleed je snel om!" Moet jij zeggen, denk ik. Hij loopt nog in zijn rode overall. Alsof dat fatsoenlijk is!
Ik knoop snel mijn schortje voor, stap uit het raam en ga op de brandtrap zitten. Even een peuk voor ze komen. Onder mij sleept Gerard wat stenen heen en weer.
Ik snap zijn logica niet, waarschijnlijk ben ik te slim.

Leeuwen te gast

Als de gasten binnenkomen geeft Joy iedereen netjes een hand. Ik sneak snel de keuken in. Als ze klaar is vraag ik naar de gasten. "Dit zijn de Lions uit Leusden", tettert ze "Ze hebben ons benaderd na Gluren bij de Buren. Vooral je vader heeft contact met ze onderhouden."
Ik probeer mij goed te concentreren en mijn neiging haar te negeren uit te schakelen. "Ze hebben een lustrum en bestaan nu al 50 jaar. In de toekomst komen er twee groepen, welpjes en leeuwen. Alles staat klaar, schenk maar even wat water voor iedereen in."

Terwijl ik dat doe gooit een man zijn water om, haha, over zijn kruis!
In de verte zitten papa en oom Peter onder een grote boom en oom Krijn vertelt vanalles aan de gasten. Gerard is druk in de weer met afzetlint. Hij praat over de vijver waar mensen niet mogen komen: "levensgevaarlijke Tibetaanse kooikarpers, die bijten deze tijd van het jaar." Een poosje later zit er ook afzetlint om een muurtje en een stoel.

In het bos zijn de wilde dieren

Eindelijk is het tijd voor de wandeling, alle gasten verzamelen zich binnen. Oom Krijn zijn we even kwijt, dus pakt Joy het podium om een onwaarschijnlijk verhaal te vertellen. Maar de gasten luisteren aandachtig. Als oom Krijn er eindelijk is, neemt hij het over en begint hij de geschiedenis te herhalen. Dit heb ik al zo vaak gehoord. Ik ben blij als ze eindelijk vertrekken.

 

Een paar gasten blijven achter en een man vertelt iets over zijn knieën. Als ik mij schuil houd hoef ik mij daar niet aan te storen.
Ook papa en oom Peter verdwijnen het bos in, geen idee wat zich daar allemaal afspeelt.
Als de gasten terug zijn mag ik van tante Manon de champagne inschenken. Ik mag blijven bijschenken tot de muziekquiz begint.

Twee leuke dames van de Lions hebben het goed voorbereid, ze hebben zelfs een geel glitterjasje aan. Ik ga achter in het raam zitten en staar naar het schouwspel. Het wachten is op de juiste vraag....
Ja eindelijk! Oom Peter en papa komen ruziënd binnen, het gaat weer over geld. Ik spring op, dol op sensatie, en ga een beetje stoken. Als het geld opraakt ben ik werkloos en hoef ik hier niet meer te werken.
Ik besluit de anderen te roepen, Gerard en Joy komen om de boel te sussen. Nu komt de aap uit de mouw.

 

Uit het moeras

Gerard vertelt dat hij stiekem heeft belegd en dat zijn aandelen enorm zijn gestegen. Heeft hij zich al die jaren voor gek gehouden? Hij en Joy gaan nu een buitenspeeltuin van het landgoed maken met in het landhuis een wellness resort voor ouders. Wat gemeen dat ze dat achter papa's rug om hebben gedaan! Ze zeggen dat ze speciaal de Lions uit Leusden hebben uitgenodigd als verrassing voor papa, ik geloof er niets van maar hij trapt er in. Ze beloven nog wel dat ik er mag blijven werken.

 

Nu zet oom Peter het slotlied in, hij kan mooi zingen "We’ll meet again" van Vera Lynn. Alle Lions zingen enthousiast met hem mee. Joy en Gerard maken zelfs nog een dansje met wat gasten. Ik zie dit als een teken dat het werk erop zit en geef iedereen in de zaal een mooie kaart. Hier staan onze gegevens op, je weet maar nooit.
We zwaaien iedereen uit, bedanken elkaar netjes en mogen weer de auto in. Hè hè, weer lekker naar huis.

Annemiek van Duijzelaer 

 

2019; het nieuwe jaar is van start gegaan dus off we go!

 

We weten niet zeker òf het nog mag maar vanaf deze plek willen wij u naast een gelukkig jaar toch ook zeker een inspirerend jaar toewensen.

 

Het wordt voor ons allemaal hopelijk een jaar waarin we op gepaste momenten weer ‘de sleur van alledag’ los kunnen laten en waarin we de creativiteit alle ruimte kunnen geven die het nodig heeft om tot mooie scènes te komen. Dat moet ook wel want we zijn per slot van rekening een improvisatiegroep!

 

Een nieuw jaar en in ons geval ook een nieuwe repetitieruimte.

Na vele jaren repetitie-scènes gespeeld te hebben in Ervarea zijn we namelijk neergestreken in buurthuis De Witte Vlinder. Een locatie waarbij we letterlijk meer ruimte hebben voor het spelen van onze scènes.

 

De eerste officiële les in ons nieuwe thuishonk heeft inmiddels plaatsgevonden en het werd weer een avond die wij als spelers vooraf niet hadden kunnen bedenken!

 

Een speerpunt voor ons als spelers voor het komende jaar is o.a. spelverdieping.

Hoe zet je een rol zo waarachtig mogelijk neer?

Kan/mag/moet ‘dat wat er in je zit’ in je rol ook ‘naar buiten komen?’

Dat vraagt oefening(en) en daar hebben we gelukkig onze trainster Bartelijn voor!

 

Na de warming-up kregen we van Bartelijn de opdracht na te denken over de rol die je als individuele speler altijd wel goed ligt, die comfortabel is, die je ‘als die ene lekkerzittende jas voor het gemak net als gisteren toch weer van de kapstok grijpt’.

Zo comfortabel bleef het echter niet want ondanks dat het buiten guur en nat was; binnen moest ‘die comfortabele jas’ toch echt UIT!

De uitdaging is natuurlijk een karakter te spelen die verder van je afligt en zo geschiedde;

 

We zagen o.a. een overenthousiaste bossanova-dansende dansjuf, een wat stijve boekenwurm, een timide deelneemster aan een computercursus, een slechtgehumeurde wijkcentrumbeheerder en een wanhopig naar harmoniezoekende organisatrice van wijkinitiatieven en dat allemaal op zomaar een druilerige woensdagavond in januari.

 

UIT de comfortzone dit jaar en dat betekent voor ons de UITdaging aangaan!

 

Voorheen Met Matthijs gaat er voor... voor u, voor onszelf en met àlle plezier!

 

-Gerard-

           Leusden, 8 september 2018

 

 

In opdracht van Theater de Tuin te Leusden mochten wij mee helpen om het nieuwe theaterseizoen te openen.
En dat was een groot succes, voor het eerst straattheater maken, dat was voor ons allemaal nog wel erg spannend, want hoe maak je leuk straattheater? Vooral omdat we de laatste jaren eigenlijk alleen maar bezig zijn geweest met klein, serieus en lange vormen spelen.
Met maar twee lessen voorbereiding (het was immers vlak na de vakantie) kunnen we gelukkig alleen maar terugkijken op een groot succes. 
We hebben met zijn allen genoten van het buiten spelen, het was echt fantastisch! en ook onze opdrachtgever Theater de Tuin, in samenwerking met winkelcentrum de Hamershof, waren zeer tevreden. De voorstelling binnen trok ook veel publiek aan, hieronder een mail zoals ontvangen van Theater de Tuin....

 

 

Beste allemaal,

Even een kort verslagje van de ‘grand opening’ van het nieuwe theaterseizoen. We kunnen terugkijken op een heel geslaagde dag. Gelukkig werkten de weergoden mee en bleef het droog. Vanaf 09.00 tot 17.30 uur zijn we de hele dag heel druk in touw geweest. Ongelooflijk veel dank aan de vrijwilligers zich na onze oproep hadden aangemeld en uitgebreid hebben meegeholpen deze dag tot een succes te maken, evenals uiteraard de barmedewerkers, technici en loketbemanning. Op de dag van de opening zijn meteen maar liefst 70 kaarten verkocht aan de kassa!! We hebben er een prachtige dag van kunnen maken. 

De acteurs en actrices van de improvisatie theatergroep ‘Voorheen met Matthijs’ hebben zich fantastisch laten zien in het winkelcentrum. Ze verrasten, of liever gezegd overvielen het argeloze winkelende publiek met de meest onverwachte en hilarische acts. Chapeau!! Alle flyerende collega’s en de bemanning van de partytent die we in het midden van het winkelcentrum hadden opgebouwd als ‘TuinCentrum’ hebben uitstekende zaken gedaan. Heel veel flyers uitgedeeld, gesprekjes gevoerd en veel mensen naar De Tuin gestuurd. Om 15.45 heeft wethouder Erik van Beurden de officiële opening verricht, door 20 compleet verlepte plantjes langs onze rode loper met een grote groene gieter te bewateren, waarna op magische wijze prachtig bloeiende plantjes tevoorschijn kwamen! De Tuin bloeide letterlijk open. Veel mensen kwamen op de opening af, met als gevolg dat bij de hilarische voorstelling van ‘Voorheen met Matthijs’ direct na de opening de zaal vrijwel gevuld was. Een half uurtje heerlijk lachen! Er waren toch zeker een stuk of 70, 80 mensen op af gekomen. Kortom, het was een groot succes en Leusden is er op nadrukkelijke wijze van doordrongen dat De Tuin weer in business is.

Nogmaals, heel veel dank aan alle vrijwilligers die meegedaan hebben en ook aan de cast van ‘Voorheen met Matthijs’, die een prachtig aandeel in het succes hebben gehad. Bijgaand een kleine impressie van de dag.

Met hartelijke groet,

 

Yteke Köllner-Weerstra

PR & Communicatie

Theater De Tuin

 

 

 

 

 

 

De wake van Tante Johanna

Wij zelf, maar ook het publiek heeft enorm genoten van deze nieuwe lange vorm van Improtheater.

Bartelijn, onze docent, gaf van te voren de kledingcode en ter plekke kregen we onze rol,

met die rol moesten we een stuk neerzetten die 24 uur besloeg, 24 uur een familie spelen die bij elkaar zijn ivm de wake van Tante Johanna.

 

Voorstelling gemist afgelopen zaterdag?

Erg zonde, want hieronder lees je hoe het verder gaat door de ogen van Ananda (oftewel Annemiek)

 

 

 

Van: Ananda Matthijsens (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.)
Verzonden: vrijdag 20 juli 2018 17.26
Aan: Huub Verhei (
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.)
Onderwerp: Hoe is het met mijn neef?


Hé Huub.

Hoe is het daar neef van me? Via de app zei je dat je gaat samenwonen... wat goed... wat zou jij elke ochtend blij zijn al je je ogen open doet. Want mooi is ze zeker.

Bizar dat we elkaar zolang niet gezien hebben. De laatste keer moet de waken van tante Johanna geweest zijn. Zo wat een vreemd weekend was dat. Ik wist dat wij een vreemde familie hebben maar toen, dat sloeg echt alles.
Ik zie je trouwens nog steeds voor mij met je sloffen, haha.

Hoe gaat het nu met je ouders. Heeft je moeder haar nieuwe huis al helemaal ingericht. Stoer hoor hoe zij na het weekend helemaal haar eigen plan trok. Echt iets voor Jelka. En je vader..? Ik hoorde dat hij uiteindelijk toch niets met Nele begonnen is. Zoiets noem ik gewoon een midlifecrisis. Arme Nele, nu is ze weer alleen.
Ik krijg trouwens nog steeds berichten via facebook van Pieter-Jan. Die man is echt niet klein te krijgen hè. Pure optimist met zijn mening over onze fantastische familie.... zucht.

Weet jij hoe het met Seb en Mila gaat? Ik mail echt nooit met hen en mijn vader blijkbaar ook niet anders had ik alles over ze geweten. Zelf vind ik Seb een aantrekkelijke man met een stompzinnig karakter (tegen niemand zeggen hoor). Ik zou het wel snappen als Mila hem dumpt.

Met mijn ouders gaat het erg goed. Mijn vader is helemaal herboren. Lang leven de relatie therapie. Hij is nu bijna nog zweveriger dan mijn moeder. Zelfs mijn moeder fluit hem af en toe terug. Hoe ze er nu beide bij lopen,om mij kapot te schamen. Maar gelukkig zit ik ver weg.

Oja daarover gesproken. Het gaat echt lekker hier. Kaapstad is mooi. Robbeneiland is indrukwekkend maar nu ik er werk lijkt het steeds normaler te worden allemaal. Die tours geven bevalt mij echt prima. Misschien blijf ik nog wel wat langer. Heb ook iemand ontmoet ;-)

Dag dag en knuffels vanaf hier,

Ananda

P.s. werk jij nog steeds in die koffietent?

 

 

28 september kwam de "De Vloer op" naar de Flint. 
Regie Peter De Baan, met Eva, Vincent, Fabian en Saskia als de improvisatie spelers.
In de theaterversie, ook geleid door De Baan, gaat de regisseur naast de gebruikelijke improvisatieopdrachten, ook in op het vak van de acteur. Hoe onthouden acteurs de lappen tekst bijvoorbeeld? In het theater is dus niet alleen kijken naar de boeiende, spontane creaties van een aantal topacteurs – bekend van film, tv en/of theater – maar ook een vermakelijk kijkje in de keuken.
Een leuke en leerzame avond, waarin wij als spelers die ook regelmatig "de vloer op" spelen zagen dat ook de profs soms haperen en zoeken naar de juiste vorm. Improviseren is als acrobatiek, maar dan zonder vangnet, aldus De Baan. En natuurlijk mochten wij even op de foto met de sterren....